Komşunuz Aç Siz Kimlerdensiniz?

Adı V. A. … O bir ana... 4 çocuğu var… Yaşı 50… Bedeni 3 hastalığı birden taşıyor. Ev temizliklerine giderek çocuklarına bakıyor… Büyük ve güzel hayallerle yaptığı evlilik bitti… Epilepsi hastası eşi C. A. evini, eşini ve çocuklarını bırakarak Elbistan’dan ayrıldı. Oturduğu virane evin kirasını 5 yıldır veremiyor. Ev eşyaları yok…Bakımsız odalar bom boş.. Elbiselerini asacak dolapları yok. Zor şartlarda aldığı gıda maddeleri ise bozuk buzdolabında kokmaya terk ediliyor… Yetkili! Etkili! Ve Yardımseverlerden bir hayır bekliyor.. Yani; “Komşunuz aç siz kimlerdensiniz?”

50 yaşında olmasına rağmen yakalandığı göz kataraktı hastalığı ile görme zorluğu yaşıyor. Ayaklarındaki romatizmaları ekmek parası için gittiği işlere engel olacak duruma geldi. Daha vahimi yakalandığı göğüs hastalığını dert etmemeye çalışıyor. 2 kız 2 erkek 4 çocuğuna bu haliyle hem analık hem babalık yapıyor.

5 kişilik aileyi tek başına geçindirmek zorunda kalan dertli ve çilekeş anne V. A. evlere temizlik işlerine gündelikçi olarak gidiyor. Günde aldığı 25, 30 TL ile 5 kişilik aileyi babalar gibi fedakârca sırtlamış durumda. İçinde bulunduğu çaresizliğe ve yokluğa rağmen gururla evine sahip çıkmanın, ailesine bakmanın gururunu yaşıyor.

Kendisi başkalarından yardım talep edemeyecek kadar gururlu ve haysiyetli. Ancak kendilerini tanıyan bir komşunun Elbistan Gündem Habere ulaşmasının ardından V. A.’nın evine(!) misafir olduk. Odalar bom boş, Yerler çırılçıplak. Yardım diye verilen “Ayıp olmasın” diye geri çevirmedikleri 2 eski kanepe yardımı oturdukları odanın en büyük süsü, eşyası, kullanılır ev malzemesi. Yani en kıymetli ev varlığı!

Haber yapılmasını istemedi! Kendini göstermek istemedi! “Yardıma muhtacım” diyemedi! Ama bir dokunduk bin ah işittik, duyması gerekenlerin adına(!) “Çocuklarım rencide olmasın” diye endişe içine girdi. Ve anlatmaya başladı V. A. ana:

“Her genç kız gibi bende büyük ümitlerle dünya evine girdim ve eşim C. A. ile evlendim. Aradan Yıllar geçti. Eşim epilepsi hastalığına yakalandı ve çalışamaz duruma geldi. Yoksulluk aldı başına gitti. Uzun yıllar bu yoksulluk böyle devam etti. Bana çevrem, “Boşan, ayrıl, çekme bu çileyi” dediler. Ama yapamadım. İşin içinde çocuklarım vardı. Sonunda 5 yıl önce de eşim bizlerden ayrılarak gitti. Ben tek başıma 4 çocuğumla ortada kaldım. Çocuklarımı okutmak, geçindirmek, yetiştirmek bana düştü.

Evlere gündelikçi olarak temizliğe gidiyorum. Gözümde katarak, göğsümde kitle, ayaklarımda romatizma var ama çocuklarıma hem analık hem de babalık yapmanın verdiği sorumluluk hastalıklarımı bana unutturuyor. Günde temizlik işlerinden 25 ile 30 TL kazanıyorum. Ayda 750 TL 900 TL ediyor. Bu parayla 5 kişilik aile nasıl geçinir? Nasıl yer içer? Buna rağmen sabırla ve duayla evime işime ve çocuklarıma sahip çıkıyorum.

Bir zaman Elbistan Belediyesi bizlere bir çok konuda yardımcı oldu. Ancak geçen yıl yapılan yerel seçimlerden ve Kahramanmaraş’ın büyükşehir belediyesi olmasının ardından bu yardımlarda kesildi. Ödenek ve yardım parası olmadığı ifade edildi. Elbistan Kaymakamlığından 200 TL gıda yardımı alıyordum, ilkokula giden küçük kızım için 2 ayda 80 TL para yardımı geliyordu. Ancak hayırsever biri beni sigortalı yapınca bu devlet yardımları kesildi. Ben sağılımı çocuklarım için düşündüm ve sigortalı oldum. Sigortalı olarak tedavi görüp sağlıklı olursam çocuklarım için daha sağlıklı ve iyi çalışırım. Ben kendimi çocuklarıma adadım. Allah bana sağlık versin yeter. Ben anayım ve evimin sahibiyim.”

İşte yüreğinden bu sözler döküldü fedakâr anne V. A.’nın. “Yardım için ne yapabilirim?” dediğimde ise başını yere eğdi, “Gerekmez kardeş. Allah sağlık versin yeter!” dedi. Sesimi çıkaramadım. Sadece yutkundum! Evi gezip görüntülemek istediğimde ise aslında yardım olarak istemesi gereken ama gururundan istenemeyen öyle şeyler vardı ki! Bozuk buzdolabı hiçbir işe yaramıyor. Günlük aldığı yiyecekler ancak bir gün dayanıyor ve bozuluyordu. Mutfak ise mutfak olmanın dışında her şeydi! Giysileri ise yerlerde duruyordu.

Evden dua ve iyi niyet dilekleri ile ayrılırken bir kez da sormak zorunda kaldım. “Benim ve yardımseverlerin sizler için yapabileceği bir şey var mı?” diye. “Hayır” dedi “Evet” gibi! Bir buzdolabı ve bir giysi dolabına öylesine ihtiyaçları var ki. Bakalım yetkili(!) Etkili(!) birileri bu anaya ve 4 çocuğuna sahip çıkar mı? Hani biz söz var; Komşusu açken tok yatan bizden değildir” diye. Açlık sadece karın tokluğuyla olmuyor bazen, bir beklenti bir ihtiyaçta açlık olabiliyor. Bunu gördüm, yaşadım. Ve son söz: “Komşusu aç yatarken tok yatanlar siz kimlerdensiniz?”

Evden çıkarken arkamdan duymamı hem isteyip hem istememiş gibi mırıldanması ise ziyarette yokluğun en çaresiz anı olarak hafızama kazındı: “Bir Suriyeli gibi olamadık. Olmakta istemedik ama bu kadar da sahipsiz kalmayı hiç istemezdik. Kimse düşkün ve çaresiz olmasın ama kendi memleketimizde sahipsiz kalmak çok zoruma gidiyor.” Anlayana sivrisinek saz, anlamayana senfoni orkestrası az. Birilerine ve hayırseverlere yinelemekte fayda var: “Komşunuz aç yatıyor. Siz kimdensiniz?”

Not: Haberde fedakâr annenin adını ve yüzünü saklamak zorunda kaldım, bu gurura ve onura ihanet etmemek adına. Destek olabilecek yürekler Elbistan Gündem Haber Hasanaki 0542 595 81 18 nolu telefonla yokluğa ve açlığa insanlık adına pay sahibi olabilirler.

Komşunuz Aç Siz Kimlerdensiniz?

Hasta Anne Kendini 4 Çocuğuna Adadı...Bir Dokun Bin Ah İşit!